تبلیغات
حضوری برای ظهور


مراسم حج در هر قدم یاد آور خاطرات ابراهیم‌خلیل، و اسماعیل‌ ذبیح اللَّه، و مادرش هاجر است، و مجاهدت‌ها و گذشت‌ها و ایثارگرى آنها را لحظه به لحظه در برابر چشمان انسان مجسم مى ‌كند

بخشی از اعمال حج زنده‌نگاه داشتن خاطرات ابراهیم و اسماعیل و هاجر است فلسفه این اعمال نیز با یاد آوری آن خاطرات در آمیخته است و بدون آن یاد‌آوری شاید این اعمال بی‌معنا باشد.

هنگامى كه در قربانگاه در سرزمین منى مى‌آئیم تعجب مى‏‌كنیم این همه قربانى براى چیست؟ اصولا مگر ذبح حیوان مى‏‌تواند حلقه‏‌اى از مجموعه یك عبادت باشد؟!

اما هنگامى كه مسأله قربانى ابراهیم را به خاطر مى‌آوریم كه عزیزترین عزیزانش و شیرین‏‌ترین ثمره عمرش را در این میدان در راه خدا ایثار كرد، و بعداً سنتى به عنوان قربانى در منى به وجود آمد، به فلسفه این كار پى مى‌‏بریم.

قربانى كردن رمز گذشت از همه چیز در راه معبود است، قربانى كردن مظهرى است براى تهى نمودن قلب از غیر خدا، و هنگامى مى‌توان از این مناسك بهره تربیتى كافى گرفت كه تمام صحنه ذبح اسماعیل و روحیات این پدر و پسر به هنگام قربانى در نظر مجسم شود، و آن روحیات در وجود انسان پرتو افكن گردد

هنگامى كه به سراغ جمرات (سه ستون سنگى مخصوصى كه حجاج در مراسم حج آنها را سنگباران مى‏‌كنند و در هر بار هفت سنگ با مراسم مخصوص به آنها مى‌زنند) مى‏‌رویم این معما در نظر ما خودنمائى مى‌كند كه پرتاب اینهمه سنگ به یك ستون بى ‏روح چه مفهومى مى ‏تواند داشته باشد؟ و چه مشكلى را حل مى‏‌كند؟
اما هنگامى كه به خاطر مى‌‏آوریم اینها یادآور خاطره مبارزه ابراهیم قهرمان توحید با وسوسه‏‌هاى شیطان است كه سه بار بر سر راه او ظاهر شد و تصمیم داشت او را در این میدان «جهاد اكبر» گرفتار سستى و تردید كند، اما هر زمان ابراهیم قهرمان، او را با سنگ از خود دور ساخت، محتواى این مراسم روشن‌تر مى‏‌شود.

مفهوم این مراسم این است كه همه شما نیز در طول عمر در میدان جهاد اكبر با وسوسه‏ هاى شیاطین روبرو هستید، و تا آنها را سنگ سار نكنید و از خود نرانید پیروز نخواهید شد.

اگر انتظار دارید كه خداوند بزرگ همانگونه كه سلام بر ابراهیم فرستاده و مكتب و یاد او را جاودان نموده به شما نظر لطف و مرحمتى كند باید خط او را تداوم بخشید.

و یا هنگامى كه به «صفا» و «مروه» مى‌‏آئیم و مى‏‌بینیم گروه گروه مردم از این كوه كوچك به آن كوه كوچكتر مى‏‌روند، و از آنجا به این باز مى‏‌گردند، و بى‌آنكه چیزى به دست آورده باشند این عمل را تكرار مى‏‌كنند، گاه مى‌دوند، و گاه راه مى‌روند، مسلماً تعجب مى‏‌كنیم كه این دیگر چه كارى است، و چه مفهومى مى‏‌تواند داشته باشد؟!

اما هنگامى كه به عقب برمى‏‌گردیم، و داستان سعى و تلاش آن زن با ایمان «هاجر» را براى نجات جان فرزند شیر خوارش اسماعیل در آن بیابان خشك و سوزان به خاطر مى ‏آوریم كه چگونه بعد از این سعى و تلاش خداوند او را به مقصدش رسانید، چشمه زمزم از زیر پاى نوزادش جوشیدن گرفت، ناگهان چرخ زمان به عقب برمى‌گردد، پرده ‏ها كنار مى‏ رود، و خود را در آن لحظه در كنار «هاجر» مى‏ بینیم، و با او در سعى و تلاشش همگام مى‏ شویم كه در راه خدا بى‏ سعى و تلاش كسى به جائى نمى‏‌رسد!

و به آسانى مى‏ توان از آنچه گفتیم نتیجه گرفت كه «حج» را باید با این رموز تعلیم داد، و خاطرات ابراهیم و فرزند و همسرش را گام به گام تجسم بخشید، تا هم فلسفه آن درك شود و هم اثرات عمیق اخلاقى حج در نفوس حجاج پرتو افكن گردد، كه بدون آن آثار، قشرى بیش نیست.1

و ما همانگونه که از پدر و پسر و همسر در مکه تجلیل می‌کنیم، باید از امام حسین و فرزندان و اصحاب و زینب کبری و خاندان او نیز تجلیل کنیم.

شاید اگر بگوییم تجلیل ما در کربلا باید بیش از مکه باشد، سخنی گزاف نگفته‌ایم. زیرا در مکه ابراهیم و اسماعیل آماده گذشت از جان شدند، ولی قتلی صورت نگرفت. اما در کربلا علاوه بر قتل، قطعه قطعه شدند.
در مکه چند ساعتی برای کودک آنجا (اسماعیل) آب نبود، ولی بعد آب زمزم از زمین جوشید. ولی در کربلا برای طفل شیرخوار اباعبدالله  آب نجوشید.

عظمت کار ابراهیم خلیل کجا وعظمت کار سیدالشهداء کجاء

اگر قرار باشد كه همه حاجى ها بروند و به خاطر یك كودك تشنه و یك مادر مضطرب، آنجا هروله كنند، هروله یعنى دست و پا بزنند ؛ كربلا چه؟ كودك نبود؟ بود. اضطراب نبود؟ بود  مادر هیجانى نبود؟ بود. منتها مکه هروله شد، آب جوشید. کربلا هروله شد و خون جوشید.
ولى اگر مكه مهم باشد، كربلا از مكه مهم‏تر است. یك شب جلوتر از شب عید قربان، شب عرفه است. خداوند به زوارهاى كربلا، قبل از زوارهاى مكه لطف مى‏ كند. یعنى اول به زائران امام حسین علیه السلام نگاه مى ‏كند و بعد به زائران مكه توجه مى ‏كند.
 قرآن درباره ابراهیم مى‏ گوید: «وَ إِذْ یَرْفَعُ إِبْراهیمُ الْقَواعِدَ» (بقره/ 127) «یَرْفَعُ» یعنى بالا مى ‏برد. «یَرْفَعُ إِبْراهیمُ الْقَواعِدَ» حضرت ابراهیم پایه ‏ها را در مكه بالا برد.  در مكه ابراهیم سنگ را بالا برد. پایه را بالا برد. در كربلا امام حسین چه چیزى را بالا برد؟ على اصغر را بالا برد. اگر بالا بردن پایه مهم است، به روى دست گرفتن على اصغر هم مهم است. ما باید به مكه احترام بگذاریم. باید به كربلا هم احترام بگذاریم.

حضرت ابراهیم پایه ‏هاى كعبه را بالا برد و دعا كرد و گفت: «تَقَبَّلْ مِنَّا» ولى در كربلا مى‏ بینیم امام حسین علیه السلام على اصغر علیه السلام را بالا برد و گفت: «تَقَبَّلْ مِنَّا»

 در مكه منا است. در كربلا هم قربانگاه است. در مكه كودك تشنه است. در كربلا هم كودك تشنه است. در مكه زن مضطرب است. در كربلا هم زنان مضطرب هستند. در مكه سنگ را بالا بردند كه كعبه را بسازند. در كربلا هم امام حسین على اصغر را بالا برد. در مكه آزمایش شد. در كربلا هم آزمایش شد. در مكه زن در بیابان زندگى كرد، در كربلا هم زن و بچه در بیابان زندگى كردند. در مكه نماز دو ركعتى، چهار ركعتى خوانده مى ‏شود. در كربلا هم نماز دو ركعتى، چهارركعتى خوانده مى ‏شود. در مكه شب عید قربان، در مشعر شب عبادت است. در كربلا هم امام حسین شب عاشورا فرمود: «انى احب الصلاه»

 حوادثى كه در مكه واقع شد، تندتر آن و سخت تر آن و دلسوزتر آن در كربلا واقع شد. به همین خاطر باید كه كربلا را مهم دانست‏.

پسر ابراهیم گفت: «یا ابت» این آیه قرآن است. اسماعیل گفت: «یا ابت» پدرجان «افعل» (صافات/ 102) هر آنچه خدا مى‏ گوید انجام بده. امام حسین به على اكبر گفت: ما در این راه شهید مى‏‌شویم. فرمود: اگر ما بر حق هستیم از مرگ چه باك است؟

حضرت اسماعیل خطاب به پدر عرض کرد: «افْعَلْ ما تُؤْمَرُ» خداگفته بكش، بكش. اما حضرت قاسم (ع) نگفت بكش. گفت كشتن كه چیزى نیست مرگ از عسل شیرین‏‌تر است  اسماعیل گفت: «افْعَلْ» انجام بده یك وقت مى‏‌گویم انجام بده  یك وقت مى‌گویم از عسل شیرین‏‌تر است‏

ابراهیم یك اسماعیل خوابانید. امام حسین (ع) چند تا؟
 اسماعیلِ ابراهیم خونش ریخته نشد ولى اسماعیل‏‌هاى امام حسین (ع) خونشان ریخته شد. اسماعیلِ ابراهیم مهمان نبود، ولى اسماعیلِ امام حسین (ع) مهمان بود، اسماعیلِ ابراهیم تشنه نبود اسماعیل‌‏هاى امام حسین (ع) تشنه بودند. اسماعیلِ ابراهیم كنارنهر آب نبود، اسماعیلِ امام حسین (ع) كنار نهر آب بود؟

ابراهیم خلیل را در آتش انداختند اهل بیت امام حسین علیه السلام هم عصر عاشوراء گرفتار آتش شدند آنجا آتش گلستان شد اما در کربلا آتش گلستان نشد.

هاجر هیجان زده شد. هیجان زن مكه، هیجان مختصرى بود. نصف روز در هیجان بود، اما هیجان زن كربلا بسیار زیاد بود.
بعضى مى‏ پرسند پرده‌‏ى كعبه از كجا بوده است؟ اول كسى كه براى كعبه پرده درست كرد، خود هاجر بود. هاجر پارچه‏‌اى داشت، وقتى ابراهیم كعبه را ساخت پارچه را داد تا به در كعبه آویزان كند. یعنى هاجر زن مكه، پرده‌‏اى داشت تا به در كعبه آویزان كند. اما پرده‏ ها و خیمه ‏هاى زن كربلا را آتش زدند
 زن و بچه‏ ى ابراهیم اسیر نشدنداما زن وبچه امام حسین علیه السلام اسیر شدند.

 انسان وقتى تاریخ این دو را مقایسه مى‌‏كند مى‌‏بیند كه «اللَّهُ أَكْبَر» كه امام حسین (ع) چه كرد.
___________________________
پی‌نوشت
1. آیت الله مکارم؛ تفسیر نمونه؛ جلد19؛ صفحه125



طبقه بندی: امام حسین علیه السلام، مناسبتها،
برچسب ها: محرم، کربلا،
تاریخ : یکشنبه 19 مهر 1394 | 05:54 ق.ظ | نویسنده : مهدی شبان مسک | لبیک یا ثار الله

بسیارند كسانى‏‌كه با شعار «خواهى نشوى رسوا هم‌رنگ جماعت شو»، در طول عمرشان قدمى یا كلامى كه برخلاف مسیر عموم باشد، بر نمى‏‌دارند و در هیچ موردى خط شكن و قالب ساز نیستند و همیشه قالب پذیرند و به اصطلاح نان را به نرخ روز مى‏‌خورند و به هر سمت و سویى كه باد مى‏‌آید، متمایل مى‏‌شوند.
در مقابل این افراد، افرادى هستند؛ قالب ساز، خط شكن و هیچ نظام اقتصاى، سیاسى، اجتماعى و خانوادگى، مانع تصمیم بر حق آنان نمى‌‏شود. به قول قرآن «لایخافون فى اللّه لومة لائم‏» « مائده، 54» انبیا و اولیاى الهى از این گروه بودند.
در مركز بت‌‏پرستى، علیه بت قیام مى‏‌كنند. در برابر فرعون، ایستاده و فضا و قالب حاكم بر جامعه را مى‌‏شكنند.
در برابر رژیم بنى‏‌امیه تسلیم نمى‏‌شوند و نزد هركس سر خم نمى‌كنند و زیر سم اسب مى‏‌روند؛ ولى تن به ذلّت نمى‏‌دهند.
قرآن به این افراد حتى اگر یك نفر باشند، كلمه‏‌ى امّت مى‌‏گوید. «انّ ابراهیم كان امّة قانتاً» « نحل، 120»
بنابراین ما نباید از هر ایراد و شبهه و تنشى هراس داشته باشیم بلكه باید براى خوبان الگو و امام باشیم «و اجعلنا للمتقین اماما» « فرقان، 74» خداوند براى همه مردم تاریخ زن فرعون را كه در برابر افكار و آداب فرعون یك تنه ایستاد و ذره‌‏اى عقب نشینى نكرد، نمونه قرار داده است. «ضرب الله مثلًا للذین آمنوا امرئة فرعون» « تحریم، 11»
«وَ لا یَخافُونَ لَوْمَهَ‏ لائِمٍ‏» (مائده/ 54) «وَ لا یَخافُونَ» قرآن تجلیل مى‏‌كند و مى‌‏گوید: عده‌‏اى هستند كه از مین‏‌ها ترسى ندارند. ترس ندارند كه آقا رادیو چه گفت؟ مجله‏‌ها چه گفتند؟ بین الملل چه گفت؟ چه كسى را محكوم كرد؟ كنفرانس چه كرد؟ سران عرب دور هم نشستند و چه گفتند؟ هرچه مى‏‌خواهند بگویند. بگذارید ما تنها باشیم. اصلا بگذارید ما برادرى نداشته باشیم. مگرپیغمبر، مگر ابراهیم، مگر اصحاب كهف تنها نبودند.
امیرالمومنین مى‏‌فرماید: «أَیُّهَا النَّاسُ لَا تَسْتَوْحِشُوا فِى طَرِیقِ الْهُدَى لِقِلَّهِ أَهْلِهِ» (نهج‌‏البلاغه، خطبه 201) اگر راه‌تان صاف است، غصه نخورید كه دولت‌ها با شما نیستند، در عوض ملت‌ها با شما هستند. ممكن است ما در مكه نباشیم كه برائت واعلام برائت كنیم ولى بالاخره از كشورهاى دیگر هستند. گرچه ممكن است ایرانى نباشد اما بچه مسلمان مصرى، اندلسى، مراكشى، عراقى، لبنانى آنقدر بچه‏‌هاى عرب هستند كه مى‏‌توانند این شاهزاده‌‏هاى عیاش را در اروپا بگیرند و به حسابشان برسند. دست ما نمى‏‌رسد اما مسلمان هست. مادستمان كوتاه است اما اهل غیرت هست.
به قول رهبر كبیر انقلاب مسلمانها وظایف خودشان را مى‏‌دانند. بگذار برائت ما در مكه متوقف بشود. بگذار چراغ اسلام در كربلا خاموش بشود. مهم این است كه از همه دنیا شب عاشورا صداى یا حسین برخیزد. چراغ عمر اصحاب حسین خاموش شد. خیمه‌‏هایشان هم سوخته شد. على اصغرشان هم شهید شد. حتى بدن امام حسین را هم زیر سم اسب گذاشتند. بگذارید همه اینها بشود، اما شبى مى‌‏آید كه از تمام در و دیوار صداى یا حسین بلند شود. اینطور نیست كه اگر یك جایى چراغى خاموش شد، خدا هم آن را خاموش كند. خدا قول داده است كه حزب خودش را حمایت كند؛ از گروهى كه مى‏‌فرماید نمى‏‌ترسند، تجلیل مى‏‌كند. «كَمْ مِنْ فِئَهٍ قَلیلَهٍ غَلَبَتْ فِئَهً كَثیرَهً» (بقره/ 249) شعارشان این است‏ «كَمْ مِنْ فِئَهٍ قَلیلَهٍ غَلَبَتْ فِئَهً كَثیرَهً»
آدم مخلص ظاهر و باطنش یكى است. فقط بنده اوست، مى‌‏خواهد خدا را راضى كند. ولذا قرآن مى‏‌فرماید: كسى كه مى‏‌خواهد خدا را راضى كند باكى ندارد.
 به امام (ره) گفتند: این فتواى قتل سلمان رشدى با قوانین بین الملل سازگار نیست؟! امام فرمود: به درك، قوانین بین الملل چیست؟! آبروى رسول الله را بردند! او مخلص بود.
مخلص كسى است كه اگر از جایى مى‌‏رفت یادش آمد نمازش در حال قضا شدن است همانجا نماز بخواند. من فقط بنده توام. نسبت به زن و مرد و ترك و عجم تعصب ندارم. مى‏‌گویم: «السَّلَامُ عَلَیْنَا وَ عَلَى عِبَادِ اللَّهِ الصَّالِحِینَ». آدم مخلص فقط خدا را مى‌‏بیند. حمایت از شخص بخصوصى بدون دلیل اخلاص نیست. هرچه رنگ غیر خداست كنار مى‏‌گذاریم.
خدیجه را بایكوت كردند گفتند هیچكس سراغ خدیجه نرود ولى خدیجه تكان نخورد «لا یَخافُونَ لَوْمَهَ‏ لائِمٍ‏» (مائده/ 54)  گاهى وقت‌ها در یك شرایطى قرار مى‌‏گیریم توى جلسه فامیلى، عروسى، سفرها، خوابگاه دانشجویى گاهى یك صحنه‏‌هایى پیش مى‏‌آید كه اگر من خواسته باشم بنده‏‌ى خدا باشم به من لبخند مى‌‏زنند خدا مى‏‌گوید بلند شو بنده‌‏ى خدا باش لبخند را تحمل كن خدیجه زمانى نماز مى‏‌خواند كه همه مسجدالحرام به این مى‏‌خندیدند پیش نماز پیغمبر دو تا هم پس نماز داشت یك نماز جماعت سه نفرى كل مردم مكه مى‏‌خندیدند تحمل كنید این خنده‏‌ها جبران مى‌شود.
یك‌بار نگویى من مى‏‌خواستم این كار را بكنم دیدم مردم مى‏‌خندند خوب بخندند این‌قدر آدم داریم كه بخاطر خنده دست از دین بر مى‏‌دارد بخاطر یك متلك دست از دین بر مى‏‌دارد.
قرآن مى‏‌فرماید حسین جان! لَمْ تَأْخُذْكَ» نگرفت تو را «فِى اللَّهِ» در راه خدا «لَوْمَهُ‏ لَائِمٍ‏»  یعنى ملامت ملامت كنندگان در تو اثر نكرد.
(بحارالانوار/ ج 98/ ص 180)
چهل و سه رادیو به امام جسارت مى‏‌كرد ذره‌‏اى در روح امام اثر نكرد رهبر جو ناپذیر خود امام بود امام در یكى از بیاناتش فرمودند: اگر خمینى تنها بماند سر آشتى با آمریكا خم نخواهم كرد.




طبقه بندی: مباحث اعتقادی، اخلاق اسلامی، شبهات اعتقادی،
تاریخ : شنبه 30 مرداد 1395 | 10:53 ب.ظ | نویسنده : مهدی شبان مسک | نظرات
پیروى از دیگران، خواه پیروى از افراد زنده باشد یا از گذشتگان، و خواه پیروى از یك فرد باشد یا از یك گروه، از چهار صورت خارج نیست:
1- تقلید جاهل از عالم- یعنى پیروى كسى كه چیزى را نمى‏داند از متخصص و آگاه آن فن، همچون مراجعه بیمار ناآگاه از طب به طبیب آگاه و دلسوز.
2- تقلید عالم از عالم- یعنى مراجعه اهل فن به یكدیگر و پیروى بعضى از بعضى دیگر.
3- تقلید عالم از جاهل- كه یك انسان آگاه، علم خود را رها كند و چشم و گوش بسته دنبال جاهلان افتد.
4- تقلید جاهل از جاهل- كه گروهى نادان رسم و سنت اعتقادى را بدون دلیل براى خود انتخاب كنند و گروه نادان دیگرى چشم و گوش بسته به دنبال آنها به حركت درآیند و بیشترین عامل انتقال عقاید فاسد و رسوم غلط از قومى به قومى دیگر در همین قسم داخل است و بیشترین مذمت قرآن نیز از همین است.
روشن است از این چهار قسم تنها قسم اوّل است كه مى‏تواند منطقى و ممدوح باشد و اصولًا محور زندگى انسان‏ها را در مسائل تخصصى این‏گونه‏ پیروى‏هاى عاقلانه و منطقى تشكیل مى‏دهد، زیرا مسلّم است هیچ‏كس هر چند بزرگترین نابغه جهان باشد نمى‏تواند در همه چیز صاحب تخصص شود، مخصوصاً در عصر و زمانى كه رشته‏هاى تخصصى آن‏قدر گسترش پیدا كرده كه تنها در رشته طب مثلًا صدها گونه تخصص وجود دارد كه عادتاً محال است یك فرد در تمام رشته‏هاى همین یك فن متخصص شود تا چه رسد به فنون دیگر.
با این حال هركس در رشته‏اى متخصص است به اجتهاد خود در آن رشته عمل مى‏كند و آنها كه در آن رشته مجتهد و صاحب نظر نیستند راهى جز این ندارند كه به صاحبنظران و متخصصان آن فن مراجعه كنند.
یك مهندس ساختمان اگر بیمار شود به طبیب مراجعه مى‏كند، و اگر آن طبیب بخواهد ساختمانى بسازد از این مهندس دستور مى‏گیرد، یعنى هر كدام در یك رشته «مجتهد» و در رشته‏اى دیگر «مقلد» هستند، و این اصلى است عقلایى (رجوع جاهل به عالم، و غیر مجتهد به مجتهد، یا غیر متخصص به متخصص) كه همیشه در میان انسان‏ها بوده و هست، و اصولًا چرخ‏هاى زندگى بشر بدون آن گردش نمى‏كند، البتّه صاحب‏نظران و مجتهدانى كه به آنها مراجعه مى‏شود شرایطى دارند كه بعداً به آن اشاره خواهد شد.
این همان است كه گاهى از آن تعبیر به‏ «أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ» مى‏شود همان‏گونه كه قرآن مجید مى‏گوید:
«لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِى رَسُولِ اللَّهَ أُسْوةٌ حَسَنَةٌ؛ براى شما در زندگى رسول خدا سرمشق نیكویى بود» (احزاب/ 21)
و در سوره انعام مى‏خوانیم: «أَولئِكَ الَّذِیْنَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِه؛ آنها (گروهى از انبیاى پیشین مانند اسماعیل و یونس و یحیى و یوسف و موسى) كسانى هستند كه خداوند هدایتشان كرده، پس به هدایت آنان اقتدا كن» (انعام/ 90).
خطاب در این آیه گرچه به پیامبر اسلام صلى الله علیه و آله و سلم است ولى بعید نیست منظور امت باشد.
و اما سه قسم دیگر از اقسام چهارگانه تقلید همه باطل و بى‏اساس و غیر منطقى است، اما «تقلید عالم از جاهل» و «تقلید جاهل از جاهل، كاملًا معلوم است، ولى در مورد تقلید «عالمان» از «عالمان» هرگاه مراجعه عالمى به عالم دیگر براى مشاوه و به دست آوردن اطلاعات بیشتر در آن رشته تخصصى بوده باشد، این مسلماً مذموم نیست، امّا نام آن را «تقلید» نمى‏توان گذاشت، بلكه نوعى «تحقیق» و تكمیل تخصص است.
تقلید آن است كه عمل و آگاهى خود را در آن رشته به كلى نادیده بگیرد و چشم و گوش بسته از دیگرى پیروى كند، مسلّماً براى چنین شخصى كه قادر بر تحقیق و اجتهاد است چنین تقلیدى مذموم و نادرست است، به همین دلیل در فقه اسلامى تقلید كردن براى مجتهدان حرام است.
از آنچه گفتیم فلسفه تقلید افراد غیر فقیه در مسائل فقهى از مجتهدان و فقهاى آگاه كاملًا روشن شد، و شبیه آن در تمام رشته‏هاى علمى رواج دارد، و از آن‏جا كه فقه اسلامى به قدرى گسترده است كه هركس بخواهد در آن صاحب‏نظر شود باید تمام عمر خود را وقف تحصیل و تحقیق در این رشته كند و این امر براى همه مردم امكان‏پذیر نیست، ناچار باید گروهى به این رشته پردازند، و افراد دیگر در مسائل فقهى از آنها پیروى كنند، ولى در اصول اسلام (اصول دین) كه همه به فراخور حال خویش قادر بر تحقیق در آن هستند تقلید جایز نیست.



طبقه بندی: مباحث اعتقادی، شبهات، شبهات اعتقادی،
تاریخ : سه شنبه 18 خرداد 1395 | 03:25 ب.ظ | نویسنده : مهدی شبان مسک | نظرات


زندگى «ابوذر» یكى از پر ماجراترین زندگى صحابه است كه مى‏‌تواند الگویى براى همه مجاهدان راه حق در سراسر تاریخ باشد.

زندگى او بر گرفته از زندگى مولایش پیامبر صلّى اللّه علیه و آله و على علیه السّلام است با این تفاوت كه او در شرایط بسیار سختى قرار گرفت ولى هرگز در امر به معروف و نهى از منكر و مبارزه با فساد در برابر ظالمان و طاغیان كوتاه نیامد.

اسلام آوردن ابوذر
نام او «جندب» و نام پدرش «جناده»[1] است و پیغمبر صلّى اللّه علیه و آله نام او را «عبد اللّه» گذارد. او از طایفه «بنى غفار» از طوایف معروف عرب است. در آغاز امر، در اطراف «مكه» دامدارى داشت و از گوشه و كنار، خبر مبعوث شدن‏ پیامبر اكرم صلّى اللّه علیه و آله را شنید و غیابا نشانه‏‌هایى از عظمت او را دریافت و با عشق و علاقه تمام رو به «مكه» آورد. هنگامى كه وارد مسجد الحرام شد، گروهى از قریش را مشاهده كرد كه در گوشه‌‏اى نشسته‏‌اند و درباره پیامبر اسلام صلّى اللّه علیه و آله گفتگو مى‌‏كنند و انواع سبّ و دشنام و بدگویى را دارند. در این اثناى «ابو طالب» وارد مسجد شد، آنها گفتند عمویش آمد، خاموش باشید. «ابوذر» «ابو طالب» را شناخت و زمانى كه مى‏‌خواست از مسجد خارج شود به دنبال او رفت.


ادامه مطلب

طبقه بندی: اخلاق اسلامی، سیرانحراف در جهان اسلام، متفرقه،
برچسب ها: ابودذر غفاری، خشم مقدس، ربذه، اعتراض، انتقاد از حکومت،
تاریخ : پنجشنبه 21 آبان 1394 | 04:50 ق.ظ | نویسنده : مهدی شبان مسک | نظرات
تعداد کل صفحات : 33 :: 1 2 3 4 5 6 7 ...
لطفا از دیگر صفحات نیز دیدن فرمایید

  • گود ای
  • رتبه سنج گوگل

    رتبه سنج گوگل

    onvan

    اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم